น้องคุณ ณ มหิดล ศาลายา

หลังจากที่ไปรับน้องคุณที่สนามบินแล้ว ส้มโอก็ตามน้องคุณไปที่ศาลายาคะ แต่ก่อนหน้านั้นส้มโอไม่รู้เลยคะว่าน้องคุณจะไปที่นั่น....ก็ไปทานข้าวกันกับน้องๆที่เซ็นทรัลบางนากันชิว..เลยคะ

แต่พอเมื่อทราบว่าน้องคุณไปที่มหิดลศาลาในวันนั้น เลยเป็นการตามที่หินสุดๆเลยคะ...!!

เพราะเมื่อรู้ตอนนั้นก็ปาเข้าไปเกือบ 4 โมง 5 โมงเย็นแล้วหล่ะคะ สภาพอากาศในตอนนั้นแย่มากคะ ลมแรง ท้องฟ้ามืด ฝนกำลังจะตกคะ

ส้มโอกับน้องสาวอีกคนนึง รีบข้ามสะพานลอยไปฝั่งตรงข้าม ถามรถตู้ว่ารถตู้ที่ไหนจะไปใกล้กับศาลายามากที่สุด เพราะว่าวันนั้นไม่ได้เอารถไปคะ แต่แล้ว..มีรถตู้ไปไกลสุดแค่เดอะมอลงามวงศ์วานเท่านั้น (ขึ้นทางด่วน) ใจก็ลุ้นระทึกมาก.... ว่าเอ๋...จะไปทันน้องคุณไหม จะถ่ายนานหรือเปล่า

พอขึ้นรถตู้ได้ ฝนตกหนักมากๆคะ เรียกว่าสุดยอดแห่งพายุฝนกระหน่ำเลย (ยังโชคดีที่ขึ้นรถแล้ว) แต่่รถจะไม่ออกจนกว่าคนจะเต็มคะ...เวลาผ่านไปครึ่งชม.....รถออก ขึ้นทางด่วน รถบนทางด่วนดมากกกกกกกกคะ กระดึบๆไป และเมื่อรถติดก็เล่นโทรศัพท์มาก แบทหมด!!! แย่แล้ว... >.< น้องคุณส่วนไหนของศาลาก็ยังไม่รู้เลย เริ่มร้อนรน ยืมโทรศัพท์น้องที่ไปด้วยกันคอยโทรหาพี่อยู่ทางนู้น (โทรศัพท์น้องเค้าก็เงินจะหมด -*-) ก็ทราบข่าวมาว่า..น้องกำลังถ่ายอยู่

เมื่อลงรถตู้ที่เดอะมอล์ ฝนก็ยังตกคะจะต่อแท๊กซี่ ไม่มีเลย...มีก็ไม่ไป...ไม่ว่าง ใจเริ่มร้อนรน ปาเข้าไปทุ่มกว่าแล้วคะ เดินหารถตู้ที่เข้ามหิดลศาลา เจอพอดีคะ แต่รถหมด คนต่อแถวยาววววววมาก

ทำไง????!!!! จะไปให้ทัน !!!! ตัดสินใจเข้าบ้านก่อนคะ เผื่อไปเอาโน๊ตบุ๊คมาชาร์จแบทมือถือ (ก็ตลอดกรเดินทางมันไม่มีปลั๊กไฟนี่คะ เลยต้องใช้ไฟจากโน๊คบุ๊คนี่แหละคะ โทรบอกคุณแม่ให้เอาโน๊ตบุ๊คมาเสียบชาร์จไฟไว้เดี๊ยวนี้เลย 555+ (บ้านอยู่แถวเดอะมอล์งามพอดี๊)

แต่ในเมื่อรถแท๊กซี่ก็ไม่มี ฝนก็ตกหนัก ทำไงละคะ "ส้มโอนั้งมอไซค์จากเดอะมอล์งาม ทะลุผ่านมา เพื่อกลับมาที่บ้านคะ" เปียกสิคะงานนี้ เปียกทัี้้งตัวคะ 555555555555+

พอมาถึงบ้าน พี่น้องสองคน ตัวเปียกหยั่งกะไปเล่นสงกรานต์มาเลยคะ แม่ชาร์จโน๊ตบุ๊คพร้อม ส้มโอกับน้องเช็ดหัวและตัวที่เปียกกัน ส้มโอบอกแม่ว่า "แม่ใครที่แม่รู้จักขับแท๊กซี่ หรือขับรถรับจ้างบอกมารับหน่อย เอาด่วนเลย" แม่ส้มโอแบบว่า "ฮ๊ะ!! เอ่อ......." งงๆ แต่ก็ตามให้ ได้ลุงคนขับแท๊กซี่แถวบ้านไม่ถึง 10 นาที จอดหน้าบ้านเลยคะ เยส!!! รถมาแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย 55555+

----ที่เล่ามานี่ มันเป็นเรื่องที่แค่ว่าจิ๊บจ๊อยมากกกกกก หนักหนากว่านี้ รออยู่ข้างหน้าคะ---

เมื่อขึ้นแท๊กซี่ ที่น่าเจ็บใจก็คือ เสียบชาร์จมือถือไม่ถึงครึ่งชม. ดับ!!! สุดท้าย โน๊ตบุ๊คคือ "ภาระ" ที่ต้องแบกไปตลอดการเดินทางคะ 555555555555+ ((จะซวยไปถึงไหน -*-))

แต่เี่ี่ราจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆคะ!!! น้องคุณสอนไว้ เมื่อเราพยาม เราจะต้องได้มันมาอย่างที่เราหวัง!!!

FIGHTTING!!!!!

และแล้วลุงแท๊กซี่ก็ออกมาทางพระราม 5 คะ รถก็ติดบ้างไม่ติดบ้าง ส้มโอนั่งในรถ แต่ใจอยู่ศาลายาละคะ แบบว่า.... มือเย็นเจี๊ยบ เย็นเพราะตื่นเต้น และ หนาวววววววววว มว๊าก!!!

มองนาฬิกา 2 ทุ่มแ้ล้ว ลืมนึกไปว่า.... แล้ว จากศาลายา "ตูจะกลับยังไงหว่า???" ช่างมันก่อน

น้องที่มาด้วยไม่เคยเจอน้องคุณเลย น้องเค้าตามไปสนามบินก็ไม่ทัน เงินจะตามน้องคุณมาต่อที่ศาลาน้องเค้าก็ไม่มี ส้มโอก็เลยพามาด้วย แต่ก็บอกน้องเค้าไว้แล้วหล่ะคะว่า มันต้องเสี่ยงนะเรื่องน้องคุณ เป็นอะไรที่ไม่เคยแน่นอน ต้องลุยมากๆ ถ้าน้องเค้าโอเค ก็ไปด้วยกัน และน้องเค้ามาคะ ((ตั่งแต่พานั่งมอไซค์ สงสัยน้องคงเข็ดในการตามน้องคุณไปอีกนาน5555+)) แต่ส้มโอก็บอกน้องเค้านะคะ ว่า "เมื่อน้องได้เจอน้องคุณ น้องจะรู้เอง... ว่ามันรู้สึกยังไง"

และแล้วก็มาถึงมหิดลศาลายาจนได้คะประมาณ 3 ทุ่มได้คะ โทรถามพี่ที่อยู่ที่นั่นเรียบร้อย แต่ไอ้ตึกที่ว่าอยู่ไหนก็ไม่รู้ มีน้องสาวอีกคนก็กำลังตามมาจากนครปฐมคะ เรา 3 คน มาที่นี่ด้วยหัวใจเดียวกันคือ... มาหา "พี่คุณ" "น้องคุณ"

และแล้วก็มาถึงคะ นักศึกษามหิดลอยู่เยอะมาก ไม่่ำต่ำกว่า 500 คน แน่นอนคะ น้องๆนักศึกษาซ้อมเชียร์ และรับน้องกันอยู่คะ ส้มโอเดินดูก็เจอพี่ที่ติดต่อกัน พี่เค้าบอกว่าน้องคุณถ่ายอยู่ข้างบนขึ้นไปดูน้องถ่ายไม่ได้เลย กาดน้องคุณเยอะม๊ากกกกกก และกั้นการขึ้นที่จะเข้าถึงทุกมุม ทุกทาง

พวกเราก็เลยนั่งรอหมดสภาพกันอยู่ที่โรงอาหาร.... น้องทั้งสองคน ดูล้าาาาาา มากคะ ทุกคนสมบุกสมบันมากๆจริงๆ ลองคิดดูสิคะ จากบางนามาศาลายา ชื่อมันคล้องกัน แต่มันคนละมุมเลยอะคะ บางนาออกบางแสนนะคะ ส่วนศาลายามันออกนครปฐมนะคะ 5555+

อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงกริ๊ดจากนักศีกษามหิดลที่ซ้อมเชียร์ พร้อมฝีเท้าที่ดังมากวิ่งกรูกันไปทางนึง น้องคุณแน่คะ แต่ว่า น้องอยู่ตรงไหนนี่สิ???

ส้มโอใส่ส้นสูงตั่งแต่เช้าคะ สมบุกสมบันมาขนาดนี้ก็ยังส้นสูง ถึงบ้านก็ลืมเปลี่ยนคะ (รีบจัด) เกินจะวิ่งตามคะ ก็เลยเดินเอาไปตามที่คนเค้าวิ่งไปดูกันคะ

จินตนาการนะคะ ตึกเป็นรูปตัว U ส้มโออยู่ชั้นสอง น้องคุณเดินอยู่ชั้น 4 หรือ 5 นี่แหละคะ

เสียงกริ๊ดครั้งที่ 1 กริ๊ดดดดดดดดดด ฝั่งซ้าย (คนคงเห็นน้องคุณจากฝั่งซ้าย) เดินตามไปคะ ไหนว่ะ น้องอยู่ไหน ---- ก็ยังไม่เห็น

เสียงกริ๊ดครั้งที่ 2 กริ๊ดดดดดดดดดด ฝั่งขวา (คนคนคงเห็นน้องคุณจากฝั่งขวา) เดินตามไปเหมือนเดิมคะ ในขณะที่นักศึกษาว่ิ่งซ้ายทีขวาทีกับเป็นตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ลองจินตนาการคนเป็นร้อย วิ่งซ้ายทีขวาทีสิคะ มันวุ่นวาย ส้มโอมีภาระที่น้องรับผิดชอบนะคะ โน๊ตบุ๊คอีก!! ส้นสูงอีก!!! 5555+ วิ่งไม่ไหวคะ!! กูยอมมมม 5555+

ง่ายๆเลยก็คือ น้องคุณเดินถ่ายงานอยู่ด้านบนอะคะ พอคนเห็นแค่จงอยผมน้องก็กริ๊ดละคะ อากาศร้อนมากคะ เพราะคนเยอะ และอบอ้าวอย่างแรง... และเริ่มเจ็บเท้าถึงขีดสุด ไม่ไหวแล้วกับส้นสูง เลยตกลงกับน้องทั้งสองคนว่า "ถ้าเจอน้องคุณ วิ่งเลย ไม่ต้องสนใจพี่ มาแล้ว ต้องได้เจอ โทรศัพท์แบทหมด ไม่เป็นไร มาเจอกันตรงนี้ ตรงจุดนัดหมาย" ก็เป็นอันตกลงกันคะ ^_^

และแล้ว 4 ทุ่มกว่าแล้วคะ เห็นกาดน้องคุณเริ่มเดิน และดูเหมือนว่าน้องคุณกำลังจะกลับแล้ว ส้มโอก็เลยคิดว่า การจะวิ่งตามน้องคุณ คงไม่ใช่เรื่องที่ดีละ เพราะเรารู้ตัวว่าเราไม่ไหวละ เราวิ่งไม่ได้ เลยหันไปหานศ.มหิดลแถวนั้น แล้วถามรายละเอียดทางออกของตึกนั้นทั้งหมด ลงทางไหนได้บ้าง และมีกี่ทาง (ดูเหมือนนักสืบเนอะ 555+) น้องนศ.ถามว่า พี่เป็นแฟนคลับนิชคุณหรอคะ? ก็เลยตอบไปว่า พี่ไม่ใช่แฟนคลับนะคะ พี่เป็นคนที่น้องคุณรัก และก็เป็นคนที่รักน้องคุณคะ 55555+ ก็ฮากันไปคะ

แต่ลืมไรกันไปปะคะ อิอิอิ น้องคุณมาที่นี่ด้วยรถ กลับก้ต้องขึ้นรถ เพราะงั้น... ต้องหารถน้องที่จะขึ้นว่าอยู่ที่ไหน แล้วจะรู้ได้ไงว่ารถคันไหน ก็นะ อิอิ ส้มโอไปรับน้องที่สนามบินมา แถมส่งขึ้นรถอีก รถน้องคุณคันไหน เรื่องจิ๊บๆ อิอิอิ........

เมื่อตึกเป็นรูปตัวยู และถามทางออกจากน้องนศ.เรียบร้อยแล้ว ส้มโอก็เดินลงไปข้างล่าง และแล้ว บิงโก!! ปิ๊งป่อง!! รถตู้คันน้องคุณ เปิดไฟขอทางจอดรออยู่พอดีเลย ^____^ ทางสะดวกคนไม่มี อิอิ

แต่เมื่อน้องๆนศ.เค้ารู้แล้วว่าเราเป็นแฟนคลับน้องคุณ เค้าก็จับตาดูเราสิคะ ว่าเราอยู่ตรงไหน 555+ ซวยกว่าเดิม ส้มโอมายืนรอน้องตรงลิฟท์ทางออกทางหนีไฟ (ขนาดน้องคุณหนีมาออกตรงลิฟท์ออกหนีไฟแล้วนะก็ยังจะตาม 555) น้องนศ.มหิดลพร้อมอาวุธ (กล้อง มือถือ ไอแพด) วิ่งตรงเข้ามาหาส้มโอ แล้วถามว่า "เดี๊ยวนิชคุณจะออกทางนี้ใช่ไหมคะ" เอ่อ จะบอกมันว่าออกดีไม่ออกดีว่ะ -*- 555555+ คะ ก็พยักหน้าบอกน้องเค้าไป แล้วก็บอก มั๊งคะ ก็รถตู้น้องมันจอกตรงนี้ เท่านั้นแหละคะ จากตรงนั้นที่ส้มโอยืนกันอยู่แค่ 3 คน มาเป็นร้อยเลยคะ T.T

และแล้ว.... พี่ต้น กาดน้องคุณ ก็ออกมาพูดว่า...

"ขอนะครับ ถ้าน้องออกมา อย่ารุม อย่างดึง อย่างวิ่งกรูนะครับ"

"ค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

"สัญญานะครับ ไม่งั้นน้องจะได้รับบาดเจ็บ" (น้องไหนคะพี่ต้น น้องคุณ หรือน้องๆที่อยู่ตรงนี้ พูดน่ากัวเชียว -*-)

"ค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

ตอบรับกันอย่างดิบดีคะสาวๆ

แต่แอบฮานะคะ ไม่รู้ว่าน้องๆเค้าเห็นเราเป็นแฟนคลับน้องคุณ หรือว่าส้มโอน้าดุก็ไม่รู้อะคะ (ก็ดูสิ เหงื่อแตกตัว มันหน้ามัน ตากฝนมา หัวยุ่ง ถือโน๊ตบุี๊๊ค ส้นสูง) น้องๆไม่มีใครมายืนบังตรงหน้าส้มโอเลย ดังนั้น ส้มโอกับน้องอีก 2 คน อยู่ข้างน้องคือ น้องคุณเดินออกมาจากทางเลี้ยว จะเห็นได้เต็มๆแน่นอน

และแล้ว.............. พ่อเทพบุตรก็ปรากฏกายออกมาจากลิฟท์ และโชคดีคือ พวหน้องๆนศ.ข้างหลังเค้าก็พยามดันๆเข้ามาเพื่อถ่ายรูป หรือเข้าหาน้อง ส้มโอที่ได้อยู่ข้างหน้า ก็เลยได้ใกล้น้องมากๆกว่าเดิม ก็บอกแล้ว ยืนมุมดี พอน้องออกมา น้องก็โบกมือให้แล้วยิ้มมามองมาพอดี พร้อมรอยยิ้มหวานๆ แอร๊ย!!!!~ น่ารักโว้ยยยยยยยยยยอยากจะตายตรงนั้น 5555+

แต่สวรรค์มันมีแค่ 5 วิน่ะสิคะ เพราะอย่างที่บอก น้องนศ.มหิดล ไม่ใช่แฟนคลับน้องคุณ ถ้าเป็นแฟนคลับน้องคุณ คงไม่มีใครกล้าวิ่งรุมน้องคุณหรอกคะ ก็คงยืนกันเฉยๆ แต่นี่ พอแค่น้องเดินไป กรูตามกันเรียกว่าจะเหยียบกันเลยอะคะ ส้มโอเองก็ยืนอยู่ไม่ได้ โดนเบียดกันแทบจะล้ม สามคนพี่น้องพยามเบียดตัวเอาชีวิตรอดออกมาคะ ~~~~~~~~~~~ รอดตายแล้วกู 5555+

ณ มหิดล ถนนมีเพียงแสงไฟสีส้มๆ ส้มโอหันไปถามน้องคนนึงที่ไม่เคยเจอน้องคุณเลยว่า

"คุ้มเหนื่อยไหม" น้องอมยิ้มและตอบมาด้วยสายตาที่ดีใจ..........

เราสามคนเดินไปริมถนนที่มหิดลศาลายา ฝนปรอยๆ ไม่ได้พูดไรกันมาก แต่ทุกคนมีความสุขสุดๆ สำหรับส้มโอ ฝนตอนนั้นเย็นม๊ากกกกกกก ใจสดชื่น หายใจลึกๆๆๆๆ เหมือนถึงเส้นชัยอีกแล้ว หายเหนื่อย ส้มโอตะโกนออกมาเลย "กริ๊ดดดดด เจอแล้วโว้ยยย น้องคุณณณณณ ฮ๊าาาาาาาาา" น้องสองคนก็ขำ แต่ส้มโอมีความสุขมากๆ มากจริงๆนะ ความเหนื่อยครั้งนี้ สิ้นสุดลง แค่เห็นน้องคุณใกล้ๆ และยิ้มมาให้ จบอะ ไม่ต้องพูดไรมากเลย

ฝนตกวันนั้น..........จากที่ร้อนเป็นไฟ กลับสดชื่นนนนนนนนนนนนนนน สดใสที่สุดเลย อิอิ

คือ...ที่ส้มโอเล่ามา ไม่ได้อยากจะอวด หรือว่าต้องการให้ใครต้องมาทำอะไรแบบนี้หรอกนะคะ จริงๆแล้วการตามน้องคุณตามงานที่น้องไปที่ที่เป็นงานปิด ไม่ใช่เรื่องที่ดีนักหรอกนะคะ เพราะน้องคุณมาทำงาน บางทีการที่เราไปตาม ทำให้การทำงานของน้องลำบากมากขึ้น บางครั้งอาจจะสร้างความลำบากใจให้กับคนที่ทำงานร่วมกันกับน้องคุณ หรือว่าตัวน้องคุณเองก็ด้วยคะ ตามน้องตามงานอีเว้นท์ดีกว่าคะ ^_^ สบายๆ

แต่ครั้งนี้ที่ส้มโอตามก็เพราะว่า น้องเค้าไม่เคยเจอน้องคุณมาถึงสนามบินแล้วก็ไม่ัทัน และมีน้องอีกคนก็ซื้อของขวัญมาก็ยังไม่ได้ให้ สรุปง่ายๆก็คือ ทุกคนแค่อยากจะเบิดเดย์น้องคุณ ให้ของน้องเท่านั้นแหละคะ แต่ก็ไม่ได้ให้กับมือน้องคุณนะคะ ฝากพี่กาดน้องไปให้แทนกันอะคะ

ส้มอยากจะให้เห็นถึงความพยาม เมื่อทำไรสักอย่่าง อยากให้มีความมุ่งมั่นตั้งใจ เมื่อมันสำเร็จมันจะรู้สึกได้ถึงคำว่าสุดยอดจริงๆนะคะ ส้มโอเองอะ เหนื่อยมากอย่างที่อ่านมาจากข้างบน แต่เมื่อมันสำเร็จมันก็ดีใจมากๆ ถ้าถามว่าส้มโอเคยตามขนาดนี้แล้วผิดหวังไหม เคยสิคะ ก็งานพัทยามิวสิคเฟสไง ถ้าใครเคยอ่านในบล๊อกส้มโอ จะรู้เลยว่าส้มโอตามไปถึงพัทยา เจออุปสรรคสารพัดอย่างหนักหนามาก ผิดหวังร้องไห้ รับไม่ได้เลย แต่นั่นก็เป็นเหมือนบทเรียนที่สอนให้ส้มโอรู้จักที่จะผิดหวัง และรับได้ถ้ามันจะผิดหวังอีกครั้ง...

สุดท้าย... ก็ยังคงจะรัก และ รักคุณ ตลอดไปคะ

ขอบคุณพี่ทั้งสามคนที่ช่วยเหลือให้ได้เจอน้องคุณในวันนั้น และขอบคุณน้องทั้งสามคนที่สมบุกสมบันร่วมกัน และขอบคุณ น้องคุณ ที่ีทำให้พี่มีความสุขมากๆทุกๆครั้งที่ได้เจอกัน